Chałka

Chałka. To pieczywo o ukrytej symbolice i historii, która jest przeżywana za każdym razem, gdy jest wypiekane.

Ciasto podobne do „pain brioche”, białe, miękkie, plecione, o lekko słodkim smaku: chałka jest jednym z podstawowych elementów szabatu i wszystkich świąt żydowskich.

Odpowiednia do podania zarówno ze słodkimi, jak i słonymi potrawami podczas głównych posiłków lub na ich zakończenie. Ten typowy żydowski chleb jest doskonały, nawet jeśli jest spożywany samoistnie na śniadanie lub jako przekąska i zachowuje swój aromat i miękkość przez długi czas. Bez mleka i masła, zgodnie z żydowskimi zasadami żywieniowymi, które nie pozwalają na łączenie mięsa i produktów mlecznych. Wzmianki o chałce można prześledzić również w Torze: „Mów do synów Izraela i powiedz im: Kiedy wejdziecie do kraju, do którego was przyprowadzę, będziecie jeść z chleba tej ziemi, że wyodrębnicie część na dar dla Pana ”(Tora; Lb 15, 18-­‐ 19 ”).

Takie jest pochodzenie tego żydowskiego chleba, który znajduje się na każdym szabatowym stole i zawsze w podwójnej liczbie, aby symbolizować podwójną porcję manny, którą Bóg obdarzył Izraelczyków na pustyni w przeddzień soboty (szabatu) i świąt.

Cechą charakterystyczną tego chleba jest zatem nie tyle rodzaj ciasta, ile jego symboliczne znaczenie. Ponieważ Żydzi podczas czterdziestoletniej wędrówki po pustyni nie mogli zbierać manny w sobotę, czyli dzień tradycyjnie przeznaczony na odpoczynek, Bóg postanowił podawać ją w podwójnej porcji w każdy piątek wieczorem, aby starczyła także na kolejny dzień.

Na pamiątkę tego wydarzenia pobożni Żydzi do dziś przygotowują na szabatowe posiłki co najmniej dwa bochenki chałki, umieszczone pod białą chustą, jeden na drugim, aby upamiętnić warstwę rosy pokrywającą od góry i od dołu ten cenny niebiański pokarm, którym była manna.